NASIL SORULUR BİLEMEDİM…

    5 Aralık 2018

    Derme çatma küçücük bir yerdi dayımların kaldığı Düzce de ki ev.

    Üzeri çinko kaplı, yanları naylonlarla izole edilmiş, nohut oda bakla sofa tarzından bir barakaydı anlayacağınız.  Depremden sonra, boş bir arsaya alelacele yapmışlar ve kışı orada geçirmişlerdi birçokları gibi. İnsanoğlu işte,  geçici de olsa yerleştiğin bir yere, her gün bir şeyler ilave edip, yayıldıkça yayılıyor insan. Dayım da depremin korkusuyla sanki temelli kalacakmış gibi yerleşmişti ufacık barakaya. Baharın gelmesiyle evin önündeki iki adımlık yere bahçe yapmış, etrafını taşlarla çevirerek çimen bile ekmişti özenerek. Bazen gidip geldikçe fark ediyordum yaptığı değişiklikleri.

    Bu sefer, havalar ısındığı için, çocuklarla beraber ziyaret edelim dedik. İlk önce minik bahçesi dikkatimizi çekmişti. Ektiği çimenler büyümüş, yemyeşil yapmıştı küçücük bahçeyi. En güzel olanı da dans edercesine serpilmiş papatyalardı. Baharı müjdelercesine, tazecik renkleriyle gülümsüyorlardı masum ve tertemiz.  

    Karşılama faslından sonra sohbete dalmışken, dört yaşındaki kızım Erva girdi içeriye. Ne ara dışarıya çıktı bilmem ama, elleri arkada annesine yöneldi. Bir sürprizi vardı anlaşılan. Sevinçle “anneciğim” diye seslenirken, ellerindeki  bir demet papatyayı  uzattı annesine. Şaşırmıştık. Yaptığı sürprize mi sevinsek, yoksa bahçedeki güzelim çiçekleri kopardığına mı üzülsek bilemedik. Kızsak mı, sevsek mi arada kaldık. Ama yaptığının yanlış olduğunu anlatmalıydık ona, anlayacağı dilden…

    -Kızım, niçin topladın o minik çiçekleri? Ya anneleri ağlarsa arkalarından…

    Ne dese beğenirsiniz?

    -Ama  annelerini  de topladım…

    Pert olduk resmen. Söyleyecek bir söz bulamadım. Annelerini de toplamış çocuk. Ne yapsaydı yani. Benimki de sorumuydu şimdi.

    “Kızım niye katlettin bahçeyi? Niçin öldürdün güzelim çiçekleri” diye mi sorsaydım?

    Yoo .. İyi ki sormamışım öyle azarlar gibi. Varsın olsun cevap versin kendi dünyasından. Ben yine de pişman değilim onu üzmediğime. Soru yanlıştı sadece. Nasıl soracağımı bilememiştim.

    Ama nasıl soracağımı hâlâ bilemediğim ve üzmek istemediğim koca koca çocuklar var çevremde. Yetişkin olamayan, düşünemeyen koca çocuklar.

    Mesela nasıl sorarsın ki, ormandaki canlı ağacın etini, çıra diye koparan  mehametsiz  çocuğa!

    Sokaktaki hayvana işkence yapanlara nasıl soracaksın ki” hiç acımadın mı?” diye.

    Nasıl sorulur ki, piknik için et alacak kadar parası olup da, arkasını toplayacak kadar karakteri olmayana?

     Veya, yediği çikolatanın, meyvenin kabuklarını camdan atan son model arabanın sahibine nasıl soracaksın ki “utanmadın mı?” diye. 

     Çekirdek kabuklarını parklarda bırakanlara veya sigara izmaritini kapısının önüne atana, “sizde hiç insanlık yok mu, terbiye yok mu?”  diye nasıl dersin.

    Genire genire  caddenin orta yerine tükürene  veya  girdiği tuvaletin sifonunu bile çekmeye aklı ermeyen  zavallı çocuklara nasıl sorulur ki?

    Valla, onları üzmeden nasıl sorulur bilemedim anlayacağınız.

    Ya onların da makûl cevapları varsa kendi dünyalarına göre..

    Onlar da “ama annelerini de topladım” derse mesela.

                                                                                                                             Ümit YAVUZ

                                                                                                                                03-12-2018

    Henüz yorum yapılmamış. İlk yorum yapan siz olun!
    Yorum yazın
    Yorum yazabilmek için üye girişi yapmalısınız. GİRİŞ YAP
    • İmlası çok bozuk, büyük harfle yazılan,
    • Habere değil yorumculara yönelik,
    • Diğer kişilere hakaret niteliği taşıyan,
    • Çok kısa ve konuyu zenginleştirmeyen yorumlar
    • KESİNLİKLE YAYIMLANMAYACAKTIR.
    • Sayfada yer alan yorumlar kişiye ait görüşlerdir. Yapılan yorumlardan sitemiz hiçbir şekilde sorumlu değildir.
    Bolu'nun Rwitter Günlüğü
    Tüm Twitter Günlüğünü göster

    Sizden Gelenler
    Site içi arama
    Cumhuriyet Caddesi İnci İş Merkezi No:32   Tel: 0 374 217 82 85   Faks: 0 374 217 82 95
    0.28832483291626